RSS

Η μικρή Ηλιαχτίδα ανεβοκατεβαίνει το βουνό..


Η μικρή Ηλιαχτίδα πρόσμενε από τα μέσα Φλεβάρη την Άνοιξη. Οπότε όταν ξαφνικά ο καιρός αποφάσισε λίγο να ζεστάνει καλοδέχτηκε την πρόσκληση για περίπατο ‘στα βουνά και στα λαγκάδια’. Σα καλό κορίτσι της ηλικίας της και σα κορίτσι που σέβεται ‘τα μάλα’ την αδελφή Στιλίστρια άργησε να αποφασίσει τί θα φορέσει. Έκανε εξόρμηση στις ντουλάπες των αδελφών που λείπουν και άδειασε τα ντουλάπια και τη ντουλάπα της. Στο τέλος με βαριά καρδιά αποδέχτηκε τη μοίρα της και την υπέταξε στη λογική της βολής σκαρφαλώματος ‘σα τα κατσίκια’. Για να μη στενοχωρήσει όμως την αδελφή της κατάφερε να βρει ένα μικρό μπολερό στο ίδιο χρώμα με τα παπούτσια της. (Το γεγονός ότι δε φαινόταν παρά μόνο δυο μικρά κοντά μανίκια {εφ’ όσον αποφάσιζε κάποια στιγμή να βγάλει το μπουφάν της} θεωρείται τουλάχιστο κακεντρεχές σχόλιο).

Η αρχική πρόταση ήταν γυροβολιές και κατάληξη σε ένα χωριουδάκι με χώρους για αθλοπαιδιές.. Στο πηγαιμό όμως ο μπαμπάς της μικρής Ηλιαχτίδας πέταξε την ιδέα να επισκεφθούν ένα μικρό, γραφικό, ξεχασμένο μοναστηράκι χωμένο στα βουνά. Απροσπέλαστο μέχρι πριν ένα χρόνο (μπρος τα κατσίκια και πίσω εσύ εφ’ όσον και εάάάν τολμούσες γενναία να το επιχειρήσεις). Η άγρια ομορφιά του τοπίου, η κοίτη του ποταμού Αλιάκμονα στα πόδια τους και τα βουνά τριγύρω έκαναν την μικρή ονειροπόλα Ηλιαχτίδα να φαντάζεται ‘φανταστικά πράματα εν ώρα φαντασίας’. Την ψευδαίσθηση ότι ταξίδευε στα χαμένα στις Αυστριακές Άλπεις (και όχι γι’ αυτό δε φταίει μόνο η Μελώδια της Ευτυχίας. δηλαδή δε φταίει καθόλου αυτή εδώ που τα λέμε).. Ο καλός μπαμπάς της μικρής Ηλιαχτίδας ξεκίνησε να ανεβαίνει και να κατεβαίνει το βουνό. Η μικρή Ηλιαχτίδα είχε προνοήσει να πάρει μαζί της τη φωτογραφική της μηχανή (όχι όμως και ανταλλακτικές μπαταρίες) οπότε άρχισε να τραβά την αφεντιά της και τ’ αδέλφια της σε διάφορες πόζες..

Όταν άρχισαν να φιδογλιστράνε ακολουθώντας τον στρωμένο ‘μονοπάτι’ η κοίτη τους ανοίχθηκε σε όλο της το μεγαλείο. Ο μπαμπάς της μικρής Ηλιαχτίδας ως είθισται παρέδωσε μαθήματα γεωγραφίας (και όχι..από εκεί είναι τα Πιέρια.. από εδώ το Βέρμιο..Πάλι τα μπέρδεψες μικρή) αλλά αυτή τη φορά όχι μαθήματα Ιστορίας (αυτά τα παραδίδει πάντα από την Πλευρά των Πιερίων! ή από την πλευρά του Βερμίου;; Ανέβαιναν, κατέβαιναν σα καραβάκια στο γιαλό και κάθε τόσο σταματούσαν τον έρμο μπαμπάκα για να τραβήξουν φωτογραφίες με το κινητό και τη μηχανή. Η φωτογραφική μηχανή άλλαζε χέρια με ταχύτητα αστραπής μεταξύ γλυκόλογων (@#$) και χαχανητών. Και ρρρρίσκου να φύγει σα πεφταστέρι στη κοίτη του ποταμού. Ευτυχώς η μικρή Ηλιαχτίδα είχε προνοήσει (!!) να τη βάλει σε πρόγραμμα κίνησης.. Άνοιξαν όλα τα παράθυρα και μακάρισαν τον μπαμπάκα τους που το ‘καινούριο’ οικογενειακό αυτοκίνητο είχε οροφή που ανοιγόκλεινε!..(Το γεγονός ότι υπάρχουν και εναέρια κατσίκια, που είναι πιο γρήγορα από τα γήινα, επιβεβαιώνεται ως αληθινό και αυταπόδεικτο).

Το αυτοκίνητο πήγαινε με ταχύτητα χελώνας και οτοστόπ αλλά ο μπαμπάς της μικρής Ηλιαχτίδας αποδείχτηκε πολύ ψύχραιμος και νηφάλιος Οδηγός και κυρίως γλυκούλης. Ακόμη και όταν η μικρή Ηλιαχτίδα σκαρφάλωσε επάνω, άνοιξε τα χέρια της διάπλατα και καθώς ο αέρας πάλευε να τη πετάξει στην στροφή φώναζε δυνατά Im the King of the Wooorldd!!.

Με τα πολλά φτάσανε κάποια στιγμή (εάν αναρωτιέστε ακόμη).. Όταν η αδελφή Στιλίστρια παρότρυνε την μικρή Ηλιαχτίδα να κατέβουν στο ποτάμι εκείνη την κοίταξε σα χάνος.. το μοναστήρι ήταν ψηλά και το ποτάμι φαινόταν σα σε βάραθρο.. Η μικρή Ηλιαχτίδα τελικά πείστηκε και πήραν ένα απότομο μονοπάτι που δε φαινόταν να έχει μέση ή τέλος.. Ο αέρας μοσχοβολούσε και η μικρή Ηλιαχτίδα ακόμη και τώρα ορκίζεται ότι γεύτηκε αλμύρα στα χείλη της. Το μονοπάτι ήταν πρόχειρα στρωμένο με χαλίκια και μεγάλες πέτρες γυαλιστερές (μάλλον για να ανακόψουν επικείμενη πτώση λόγω απότομης κλίσης) και η μικρή Ηλιαχτίδα αισθανόταν πως βρισκόταν στην παραλία της Τήλου (εκείνη τη συγκεκριμένη μπροστά από την Κρεπερί που ακόμα και με παντόφλες πονούσαν τα πόδια σου και σκόνταφτες)..

κατόπι 10 λεπτά και αφού ανακάλυψαν ότι πήραν λάθος μονοπάτι ξανανέβηκαν ως τα μισά και έψαξαν για το ‘σωστό’ μονοπάτι. Η μικρή Ηλιαχτίδα ανησυχούσε πάρα πολύ ότι δε θα φτάνανε ποτέ και μετά δε θα είχε αντοχές να επιστρέψει. Όταν ξαφνικά βρέθηκαν στην ‘παραλία’ η μικρή Ηλιαχτίδα άρχισε να τσιρίζει και να χτυπά παλαμάκια. Επιτέλους για πρώτη φορά μετά από ?? χρόνια ζωής έβρεχε τα χέρια της στο ποταμό Αλιάκμονα! Στα παρακείμενα Όρη (ονόματα δε λέμε) του οποίου από μικρή έζησε αξέχαστες στιγμές.. Το τοπίο γύρω θύμιζε παραλία (την άλλη της Τήλου που είναι προσβάσιμη μόνο στα κατσίκια. Σ’ εκείνη που κόπηκε η παντόφλα της στα μισά και ανέβαινε μετά μπουσουλώντας;; Ακριβώς).

Η μικρή Ηλιαχτίδα είχε την υπέροχη ιδέα να ξαπλώσει στα χαλίκια και να παραστήσει τη χειμερινή κολυμβήτρια. Όταν όμως κατάλαβε ότι το χώμα ήταν υγρό και λασπώδες παράτησε την ιδέα. Έπλυνε τα χέρια της στον ποταμό τσιρίζοντας και προσπάθησε να πιάσει την κίνηση του μικρού κύματος που λεπτοαφρισμένο έσκαζε στην ακτή. Η μπαταρία έβγαλε ένδειξη αποφόρτισης και έκλεισε στο πιο ‘φανταστικόόό πλάνο προς μεγάλη απελπισία και απογοήτευση της μικρής Ηλιαχτίδας. Την έσωσε το κινητό και καθώς ‘ουδέν κακό αμιγές καλού’ ανακάλυψε με έκπληξη ότι χαραμίζεται σαν άνεργη και ‘έπρεπε’ να στείλει το βιογραφικό της στο περιοδικό Vogue (Γαλλικής Έκδοσης)** Οι ιδέες της, η πρωτοτυπία στη σύλληψη καθώς και το εκπληκτικό μοντέλο που διέθετε η συνολική ‘παραγωγή’ σίγουρα, είναι πεπεισμένη, ότι θα κάνουν τη διαφορά. Το ποτάμι βαφτίστηκε επίσημα ‘Θάλασσα’ σαν την απαιτούμενη ορολογία του κεντρικού θέματος και η φωτογράφος με το φωτομοντέλο έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό.

Η επιστροφή ήταν κουραστική. Ο ‘δρόμος’ ήταν ούτως ή άλλως τραχύς, απότομος και δύσβατος, και η ζέστη με το περασμένο της ώρας έκοβε τα πόδια. Η μικρή Ηλιαχτίδα ήταν ζαλισμένη. Δε μπορούσε να περπατήσει καθώς οι πέτρες της έκοβαν τα πόδια και δυσχέραιναν την ανάβαση. Σύντομα άρχισε να λαχανιάζει σα σκυλάκι και έβαλε το μπουφάν της γύρω από τους ώμουουουςς. Ο δρόμος έστριβε, ανέβαινε και δε φαινόταν να έχει τελειωμό. Η μικρή Ηλιαχτίδα προσπαθούσε να δώσει κουράγιο στον εαυτό της. ‘Ένα βήμα τη φορά. Θυμόταν πάντα το σοφό ρητό του αγαπημένου της Γκρινιάρικου Μαρουλιού (βαθιά ανάσα και μπλουμ) και έκανε διάλογο με επιχειρήματα για ποιο λόγο δε θα έπρεπε να κάνει στάση και να κάτσει στα μισά του δρόμου. Είχε ξεμείνει από κάρβουνο και ζήτησε από την αδελφή Στιλίστρια λίγη μουσική. Ακόμη κι έτσι όμως δε πείστηκε να μη τα παρατήσει.

Κρέμασε τη κουκούλα στο κεφάλι και άρχισε σα μεθυσμένη να παραπατάει και να μονολογεί: ‘Ένα βήμα τη φορά. Θα τη σκοτώσω. Το μάτι δειλό μα το πόδι τολμηρό. Θα την πετάξω στη ‘θάλασσα’. Ανάσα και μπλουμ στα χαλικόνερα. Εκεί να δεις μπλουμ που θ’ ακουστεί. Θα φτάσεις σύντομα στην Ιθάκη των πόθων σου. Εμένα μου λες..’ Και όπως απότομα κατέληξαν στην ακτή έτσι απότομα βρέθηκαν στο πλάτωμα. Η μικρή Ηλιαχτίδα πείστηκε να δώσει τόπο στην οργή και να μη σκοτώσει το φωτομοντέλο της που την παρέσυρε σε αυτό το μαρτυρικό ταξίδι (η συνέντευξη σίγουρα θα προέβλεπε και επίδειξη του φωτομοντέλου στο περιοδικό οπότε ας πάει στο καλό).

Ο τελικός απολογισμός της ‘καταπληκτικήήής’ εξόρμησης στη φύση προέβλεπε πούντα γιατί η αδελφή Στιλίστρια είχε τη φαεινή ιδέα στο λυκόφως να βάψει τα νύχια της και η μικρή Ηλιαχτίδα φρεσκολουσμένη να της κάνει παρέα. Και μπόλικο απόσταγμα Σοφίας: ‘Εάν θέλεις να σκοτώσεις κάποιο σκέψου μήπως τα οικονομικά οφέλη υπερτερούν του φόνου εάν επιζήσει’.

** Οι Γάλλοι είναι πιο εκλεπτυσμένοι στο Στιλ και στην Κουλτούρα. Και η μικρή Ηλιαχτίδα είναι αναγνωρισμένη μεγάλη Καλλιτέχνιδα.

** Δυστυχώς το οικογενειακό ανέκδοτο της μικρής Ηλιαχτίδας επαληθεύτηκε πλήρως . Όταν θυμάται η μικρή Ηλιαχτίδα να την πάρει η μηχανή οι μπαταρίες είναι αποφορτισμένες. Και στις πιο όμορφες στιγμές η μηχανή κοιμάται στο συρτάρι. Zzzz^^..

** H μικρή Ηλιαχτίδα ευχαριστεί πολύ τα ‘κατσίκια’ για την παροχή άδειας να εμπλουτίσει το κείμενο της με τα ‘ευγενή’ αυτά πλάσματα.

8 ζαβολιές:

Ἅ λ ς είπε...

ποοοοσο λατρευω τα κείμενά σου δεν περιγράφεται!!!!

ἐλααα γκρινιάρα! δε σε χάλασε! μια χαρά περάσατε απ' ό,τι είδα!!

αυτό με τη φωτογραφική το χει και η κολλητή μου, γι' αυτό οποτε μου λεει παίρνω εγώ φώτο της λέω καλά, αλλά πάντα παίρνω και τη δικη μου! Αφού την ξέρω :))

πολλά μααατς!!! και πάντα όμορφες εκδρομες σε ποτάμια που μοιάζουν θάλασσες, σε βουνά που θυμίζουν νησιά, σε μπερδεμένες ανατολες και δύσεις...!

Hλιαχτίδα είπε...

χαχα!! Άκους εκεί... κακίες...@) Μακάρι στη προνοητικότητα να σου έμοιαζε και κανένας άλλος! Αλλά πού! χαχα!! Αυτό το 'μπερδεμένες ανατολές και δύσεις' Πολύ γραφικόό!! πώπω ποιήτρια μου!! φιλάκιαα!!

Sweet truth! είπε...

Και μόνο για τις εικόνες που γέμισαν σήμερα τα μάτια μου χάρη στην ανάρτησή σου ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!! Αχ θέλω και γω να κάνω μια τέτοια εξόρμηση!!! Κι ας υπάρξουν και ευτράπελα!! :P

Φιλάκια πολλά καλή μου!!

Hλιαχτίδα είπε...

Χρυσή μου Αλήθειααα! Μου έλειψες! Χαχα! Σου το εύχομαι και πάμε την επόμενη φορά τσάρκα και οι 3! Εσύ, το 'Θαλασσάκι' μας και η αφεντιά μου!! Θα πέσει η τούπα της αρκούδας!! Φιλιάάά <3

Sweet truth! είπε...

αντε να το κανονίσουμε και να παμε!!! :))))

Hλιαχτίδα είπε...

Μέσααα!! Και φύγαμε. Αρκεί να βρούμε κανένα βολικό βουνό και φυσικά και οι 2 σας να πάρετε μηχανή να ξεγνοιάσω!! Χιχι! <3

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε...

ΑΝΤΑΠΟΔΙΔΩ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕΣ ΣΤΟ ΦΤΩΧΙΚΟ ΜΟΥ ΚΑΙ ΕΥΧΟΜΑΙ ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΜΕ ΥΓΕΙΑ!!!ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

Hλιαχτίδα είπε...

Γεια σου Σκρουτζάκο:) καλώς ήρθες και απο εδώ! Εγώ σ'ευχαριστώ! Καλά να περνάς:)