RSS

Η μικρή Ηλιαχτίδα στολίζει Δέντρο!!......Γκντουπ@


Όλα ξεκίνησαν ανάποδα όταν ο προγραμματισμένος εορταστικός διάκοσμος του σαλονιού με αποκορύφωμα το στόλισμα του Χριστουγεννιάτικου Δέντρου αναβλήθηκε επ’ αόριστον λόγω έκτακτων καταστάσεων.. (βλέπε η μικρή Ηλιαχτίδα κατέβηκε Θεσσαλονίκη για λίγες ώρες και έμεινε τρεις μέρες)…

Καθώς περνούν τα χρόνια, περνά και η τιμητική αποστολή σε άλλα χέρια. Έτσι, από πέρσι (για καλό πέρσι, για κακό φέτος) πέρασε στα χέρια της μικρής Ηλιαχτίδας.

Το προγραμματισμένο Σ/Κ (το τελευταίο πριν τα Χριστούγεννα) ακυρώθηκε και η μικρή Ηλιαχτίδα σαν την ιδανική οργανώτρια που γέννησε ποτέ το σπίτι ανέλαβε γρήγορα καθήκοντα. Συνδύασε τα ‘καθήκοντα’ της με τα ‘υψηλά καθήκοντα’ κι έβγαλε γρήγορα μια λίστα με τα απαραίτητα ψώνια για το Δέντρο. Παρόλο ψόφια στη κούραση γύρισε όλη την αγορά 3 ώρες, όσο είχε υπολογίσει δηλαδή με βάση τα απαραίτητα ψώνια (τη μισή για το στόλισμα και τις υπόλοιπες για τσάρκα).

Αγόρασε λοιπόν μια μεγάάάάληη γλάστρα (γιατί η προηγούμενη είχε φυτεμένα ραπανάκια, εεε… μολόχες και βασιλικά) και χώμα. Το τελευταίο παρουσίασε κάποια μικρά προβληματάκια μέχρι να επιλεχθεί (δηλαδή να καταφέρει να βρει συσκευασμένο και όχι μια μεγάλη σακούλα ξέχειλη από φυσικό, βιολογικό χώμα από ιδιόκτητο αγρόκηπο. Όπως καμάρωσε η ιδιοκτήτρια του ανθοπωλείου αφού ρουθούνισε περιφρονητικά στη λέξη συσκευασμένο χώμα).

Μέχρι να γυρίσει σπίτι της κόπηκαν χέρια, πόδια, μέση, γόνατα αλλά περήφανη που έφερε εις πέραν την αποστολή της βυθίστηκε σε γλυκά όνειρα για ένδοξους και τιμητικούς τίτλους της ιδανικής Διακοσμήτριας και άξιας Οργανώτριας.

Την άλλη μέρα το μεσημέρι το Δέντρο (ταπεινά, χωρίς κάμερα και δηλώσεις, όπως κάθε χρόνο) κατέβηκε από το πατάρι και μεταφέρθηκε στο μπαλκόνι. Αφού βγήκαν οι απαραίτητες φωτογραφίες με το δέντρο, τα στολίδια, τη γλάστρα, το χώμα και τα φωτάκια μέσα στη σκόνη και τη ‘μπίχλα’ η μικρή Ηλιαχτίδα ξεφύσηξε περήφανη. Ψήλωσε 2 πόντους κι έβρισε σιγανά που δεν είχε δίπλα της κάποιον να τραβά φωτογραφίες και κάμερα ως είθισται να αποτυπώνει ηλεκτρονικά τα κατορθώματα της.

Άνοιξε τη σακούλα με το χώμα αφού κόπηκε σε κάνα δυο σημεία και αφού το μισό χώμα στρώθηκε σα περήφανο χαλί έριξε το υπόλοιπο στη γλάστρα. Ξαφνικά θυμήθηκε πως κάτω, κάτω έπρεπε να βάλει κοτρόνες, και να το στουμπώσει με τα φελιζόλ και τις παλιές εφημερίδες. Άδειασε το υπόλοιπο χώμα γρήγορα κάτω στο ‘πάτωμα’ και βιάστηκε να φορέσει γαλότσες σα καλύτερη ιδέα από σκέτες κάλτσες αφού έφαγε μια γερή γλίστρα σπαγγάτο. Στούμπωσε τη γλάστρα και αφού σκούπισε τρεις φορές τουλάχιστο το μπαλκόνι έριξε όλο το χώμα πίσω στη γλάστρα.

Με ρίγη συγκίνησης και αφού έψαλλε από βάθους καρδίας τον εθνικό χριστουγεννιάτικο ύμνο ‘Σα τη νύφη στολισμένο’ κάρφωσε με πάθος το δέντρο στη γλάστρα. Εκείνο αφού στάθηκε όρθιο περήφανα 2 δεύτερα, όσο για να αποδώσει τιμές στην αφέντρα του, έπεσε τιμητικά συμπαρασέρνοντας μαζί του και τη γλάστρα. Η μικρή Ηλιαχτίδα δε τα έχασε διόλου. Άλλωστε ένα άλλο μεγάλο της καμάρι ήταν ότι πάντα στις αναποδιές ήταν εφευρετική, πρακτική και είχε την τύχη με το μέρος της. Όντως εκείνη την ώρα τηλεφώνησε ο ξάδελφος ότι έφερνε κάτι πίτες οπότε η μικρή Ηλιαχτίδα κατέβηκε κάτω να τις πάρει. Πιάσανε την ‘πάρλα’ και ο ξάδελφος προθυμοποιήθηκε να δώσει ένα ‘χεράκι’.

Αφού την άκουσε προσεχτικά αποφάνθηκε ότι το πρώτο που χρειαζόταν η ξαδέλφη του ήταν δυο χοντρά ξύλα να στηρίξουν τη βάση του δέντρου. (η βάση ήταν ένα τεράστιο, χοντρό, μυτερό καρφί που χωνόταν πάντα μέσα στη βαθιά, ξερή γλάστρα και το δέντρο απαρτιζόταν από τρία διαφορετικά, όσα δηλαδή κομμάτια τους είχαν επιζήσει, δέντρα).

Ανέβηκαν στη σοφίτα, ζύγισαν, έψαξαν μέσα σε χοντρές σχοινένιες σακούλες με ξερά βουνίσια κλαριά και τελικά κατέβηκαν στην αποθήκη. Αφού η μικρή Ηλιαχτίδα μυήθηκε για τα καλά στην υποκριτική (οι μορφασμοί του ξαδέλφου καθώς ζύγιζε ξύλινες κοτρόνες με το μάτι και τα χέρια) βρήκαν κάτι τελικά και βγήκαν στο μπαλκόνι.

Το πρώτο πράγμα που πρόσεξε ο ξάδελφος ήταν η στουμπωμένη γλάστρα, η οποία από στρόγγυλη είχε καταλήξει να πάρει σχήμα κυλίνδρου και το χυμένο χώμα. Ανασκουμπώθηκε, συμμάζεψε πρόχειρα το χώμα και ανέλαβε τη γλάστρα. Όταν είδε τις εφημερίδες και τα φελιζόλ ξεράθηκε για τρία δεύτερα στα γέλια (παραπάνω δεν τόλμησε) και αφού την άδειασε έβαλε μέσα τα ξύλα. Τα οποία τελικά στάθηκαν κατώτερα των περιστάσεων. Αφού το καλοσκέφθηκε πήρε λίγες εφημερίδες και τα φελιζόλ, έκοψε, έσκισε, στούμπωσε και ξαναγέμισε τη γλάστρα ως επάνω με το χώμα.

Η γλάστρα δεν πήρε στρόγγυλο σχήμα αλλά κάπως ξεφούσκωσε λιγάκι. Τελικά ο ξάδελφος αφού το δέντρο αρνιόταν πεισματικά να καρφωθεί (το άτιμο) ξανά άδειασε τη γλάστρα. Μουρμουρίζοντας μέσα από τα δόντια του κάνοντας σκέψεις είπε πως μάλλον θα χρειαζόταν και δυο ξυλάκια χοντρά για να το στηρίξει.

Η μικρή Ηλιαχτίδα ενθουσιασμένη και περήφανη για τον εαυτό της και την εφευρετικότητα της έτρεξε χωρίς να το καλοσκεφθεί και βγήκε στην εξώπορτα με τις πολλές γλάστρες της μαμάς.. Πήγε στην παλιά γλάστρα (όπου καμάρωναν οι μολόχες και ο βασιλικός) και αφού όντως ξανά παρατήρησε ότι ήταν κάπως μαραμένα άρπαξε από τα κεφάλια τις μολόχες με τους χοντρούς βλαστούς (έκαναν κατά τη γνώμη της για στουμπωμένα ξυλάρακια) και έτρεξε στο μπαλκόνι. Περήφανη έτρεξε κι έδειξε στον ξάδελφο τη λύση φωνάζοντας ‘Εύρηκα!’

Όταν την είδε ο ξάδελφος τα έχασε! Γούρλωσε τα μάτια του, έγινε κατακόκκινος και πιάστηκε από τα κάγκελα. Αφού συνήλθε από το πρώτο σοκ άρχισε να χτυπιέται σα να έχασε μόλις ευκαιρία η Ρεάλ μέσα στο Καμπ Νόου.. (το γήπεδο της μισητής Μπαρτσελόνα). Μετά έπιασε το τηλέφωνο κι άρχισε να φωνάζει ‘τώρα… τώρα αμέσως… τώρα αμέσως… τηλ στον Α’. (Ένα κοινό τους φίλο, κολλητό του ξαδέλφου που η μικρή Ηλιαχτίδα κορόιδευε μονίμως). Έτρεξε, παρακάλεσε, κλαψούρισε αλλά ο ξάδελφος δε μεταπείστηκε.

Τελικά πήρε κι άλλες εφημερίδες, τη στούμπωσε γερά και έστειλε γρήγορα τη μικρή Ηλιαχτίδα να ξαναφυτέψει τις μολόχες μην της φυτευτεί τίποτε άλλο στο κεφάλι και δει τις μολόχες ανάποδα…

Το δέντρο πείστηκε να καρφωθεί μετά από 2 ώρες και κάάάάτιιι…. υπό την πίεση έντονων, σκληρών προσπαθειών, διαπραγματεύσεων, γλυκόλογων και απειλών… Η μικρή Ηλιαχτίδα τελικά επωμίστηκε το μεγαλύτερο μέρος του θριάμβου αφήνοντας υπό σκιάν τον ξάδελφο και καμαρώνει σα γύφτικο σκεπάρνι δίπλα από το δέντρο ‘της’!!

Υγ Όπως κάθε χρόνο το δέντρο συνεχίζει να γέρνει προς τα δεξιά σαν το κεκλιμένο πύργο της Πίζας και αυτό συνεχίζει να θεωρείται παράδοση…

Υγ2 Για όσους αναρωτιούνται η μικρή Ηλιαχτίδα τελικά τραγούδησε τον Εθνικό Χριστουγεννιάτικο Ύμνο ‘Σα τη νύφη στολισμένο’ αλλά αυτή τη φορά αγριοκοιτάζοντας το δέντρο και μόνο τους δυο πρώτους στίχους. Δεν ήθελε να το τιμήσει περισσότερο. (και γιατί τη διέκοψαν τα πατροπαράδοτα κάλαντα αλλά φυσικά αυτό είναι ασήμαντη λεπτομέρεια).



Eυλογημένα Χριστούγεννα!!!



Αγαπημένα μου Blogakia! Και φίλοι αναγνώστες!!


Ειρηνικά, Ευλογημένα Χριστούγεννα και πάντα ψηλά το κεφάλι!!!


Πολλή καλή δύναμη σε όλους και αισιοδοξία!!!


Πολλά πολλά γλυκά φιλάκια...

Σας στέλνω μια τεράστια αγκαλιά απο την κορυφή του δέντρου (γιατί είμαι λίίίίγο κοντή) να σας αγκαλιάσει όλους!


Σας αγαπώ <3 <3 <3 Saranghaeyo!!!

υγ Το γράμμα μου στον Αη Βασίλη: ''Σε παρακαλώ μπαρμπούλη μου κάνε να ξεθυμώσει η μαμά για τις αγαπημένες της μολόχες και ο ξάδελφος @#$ να μη με κάνει πολύ ρεζίλι! plzzzzz!! Και θα προσπαθήσω να μειώσω στο 30% τις αταξίες (μμμ έστω κατά 29,9999) και θα είμαι (θα παριστάνω δηλαδή) το καλό παιδάκι...!!

Γειααααααα Σααας.....!!!!


Η μικρή Ηλιαχτίδα επιστρέφει με νέες περιπέτειες

(όπου αναμετρήθηκε με στολισμένα δέντρα, αναμμένα κούτσουρα, ντανταντομπελάδες, ραδιοφωνικές επιπλοκές και πολλά άλλα....!!!)


Και φυσικά με νέες αταξίες και σκανταλιές!! (Το γεγονός ότι ξερίζωσε σα ραπανάκια του αγρού δύο φουντωτές μολόχες απο τη μεγάλη γλάστρα της μαμάς για να βοηθήσει σε....??? σσσ... θεωρήθηκε σαν ένα ατυχές περιστατικό που συνδέεται με τη μεγάλη εορτή των Χριστουγέννων!)


Σας έρχομαιαιαιαι.....!!!!!

(Προσέξτε!! Αυτό ήταν Απειλή!!!)

Η μικρή Ηλιαχτίδα πάει στον ΟΑΕΔ


Ένα απόγευμα ο μπαμπάς της μικρής Ηλιαχτίδας την ενημέρωσε ότι χρειαζόταν επειγόντως ένα χαρτί από τον ΟΑΕΔ που να πιστοποιεί ότι ήταν άνεργη τον τελευταίο χρόνο. Το ήθελε να το καταθέσει στην εφορία μαζί με τα υπόλοιπα χαρτιά της οικογένειας. Η μικρή Ηλιαχτίδα κατέβασε αρχικά τα μούτρα γιατί αυτό σήμαινε πως το επόμενο πρωί θα έπρεπε να σηκωθεί πριν από τα κοκόρια αντί για τις 10 που ξυπνούσε κάθε μέρα. (Η αλήθεια είναι ότι ξυπνούσε πολύ νωρίτερα και απλά χουζούρευε μέχρι τις 10 ακόμα κι αν οι άλλοι διαφωνούσαν με την απτή πραγματικότητα.) Αφού κατέβασε τα μούτρα πήγε νωρίς να κοιμηθεί για να μπορέσει να σηκωθεί στην ώρα της. (Σας υπενθυμίζω: πριν από τα κοκόρια). Από το άγχος της όμως δε καλοκοιμήθηκε και στις 5 το μάτι άνοιξε γαρίδα. Το απαλό μουρμουρητό της βροχής προσπάθησε μάταια να τη νανουρίσει και η μικρή Ηλιαχτίδα αναστενάζοντας αποδέχτηκε την μοίρα της. Στις 7 και 20 σηκώθηκε. (Περίμενε τα κοκόρια αλλά εκείνα δε λάλησαν γιατί παρακοιμήθηκαν με τη βροχή και χουζούρευαν στη φωλιά τους.) Ετοιμάστηκε, πήρε πρωινό με το μπαμπά της και φύγανε νωρίς για να προλάβει να βγάλει καλή σειρά στο μηχάνημα. Φευ! Τι κι αν την φώναξαν πριν τη σειρά της γιατί δεν είχε κόσμο να εξυπηρετήσουν. Την έστειλαν σε μια Εργασιακή Σύμβουλο για να την αναλάβει. Αφού καμιά δε βρισκόταν στην θέση της απευθύνθηκε όλο χαρά σε μια γνωστή κυρία που έτυχε να δουλεύει εκεί. Εκείνη αφού ξίνισε και κατέβασε τα μούτρα της (ούτε καλημέρα δεν απάντησε στην έρμη την Ηλιαχτίδα που πήγε όλο χαμόγελο για να της φτιάξει τη μέρα), την έστειλε σε ένα τραπεζάκι να συμπληρώσει μια αίτηση. Δυστυχώς έπρεπε να τη συμπληρώσει με τα κατάλληλα δικαιολογητικά αλλά η μικρή Ηλιαχτίδα δεν τα είχε πάρει μαζί της. Πού να φανταστεί ότι θα χρειαζόταν τέτοια φασαρία για το έρμο το χαρτί!! Για καλή της τύχη θυμήθηκε σωστά το ΑΦΜ της και άφησε ασυμπλήρωτα κάποια στοιχεία, όπως αριθμό μητρώου ΙΚΑ. Πήγε στο πρωτόκολλο. Κανείς! Μα κανείς!! Αφού κοντοστάθηκε και έψαξε με τη ματιά της τριγύρω περίμενε υπομονετικά μπροστά στο άδειο γραφείο. Την πήρε χαμπάρι κάποιος κύριος από άλλο γραφείο και φώναξε διάφορα ονόματα για να την εξυπηρετήσουν. Κανείς δεν απάντησε στο κάλεσμα του. Γεμάτος τσαντίλα, νεύρα, θυμό και γκρίνια που δεν ήταν η αρμοδιότητα του κάθισε στο γραφείο. Με μια τελευταία αναπνοή ελπίδας εντόπισε μια κυρία και τη φώναξε να πάει στο Πρωτόκολλο. Εκείνη μελιστάλαχτα απάντησε πως είχε μια στοίβα δύο ημερών χαρτιά να τακτοποιήσει και πως όταν κι άμα τελείωνε θα μπορούσε ίσως να διαθέσει γύρω στο πεντάλεπτο για να εκτυπώσει ένα, πανάθεμά το, απλό χαρτί. Ήρθε φουριόζα η προϊσταμένη με ένα πάκο χαρτιά. Άρχισε να ελέγχει, να σβήνει, να διορθώνει και ο κύριος την ενημέρωσε (τη μικρή Ηλιαχτίδα πάντα) ότι έπρεπε η κυρία να της σφραγίσει το χαρτί και να του το ξαναδώσει πίσω. Η μικρή Ηλιαχτίδα εντωμεταξύ είχε αγχωθεί πάρα πολύ γιατί ξέχασα να σας πω πως όταν την ξαπόστειλαν στην αρχή, αρχή της είπαν ότι έπρεπε να κάνει την αίτηση αλλά δε ξέρανε πότε θα της γινόταν η δουλειά. Σε ώρες ή σε μέρες…!! Αφού τελείωσε η προϊσταμένη τη δουλειά της την έστειλε να την περιμένει στο γραφείο της. Αφού ενημερώθηκε ποιο ήταν το σωστό γραφείο για να μη περιμένει σε λάθος ουρά, περίμενε καρτερικά να τελειώσει ο προηγούμενος. Η Προϊσταμένη τα είχε πάρει στο κρανίο. Φώναζε και νευρίαζε γιατί ο κόσμος (δικαίως κατ’ εμέ) τους έβριζε ότι κάθονταν και πίνανε καφέ ενώ σκοτώνονταν στη δουλειά.. (Τότε γιατί δε σηκώνουν ποτέ κανένα τηλέφωνο; Μήπως έχουν τόση δουλειά που δε προλαβαίνουν; Ποιος να ξέρει άραγε…) Με τα πολλά της έβαλε τη σφραγίδα την έστειλε πίσω. Πίσω όμως είχε ουρά. Και έπρεπε να περιμένει τη σειρά της για να παραδώσει απλά ένα χαρτί. Τελικά ο κύριος την είδε και της πήρε τα χαρτιά. Και η μικρή Ηλιαχτίδα έφυγε ανακουφισμένη… Δυστυχώς όμως ξέχασε ότι ήθελε το συγκεκριμένο χαρτί εις διπλούν και θα πρέπει να ξαναπάει την επόμενη εβδομάδα!!!

Η μικρή Ηλιαχτίδα νευριάζει..:@


Η μικρή Ηλιαχτίδα είναι σαν όλα τα παιδιά. Χαίρεται, κλαίει, πεισμώνει, με την ίδια συχνότητα. Γενικά προσπαθεί να μη θυμώνει αλλά είναι αδύνατο. Βλέπετε φίλοι μου θέλει να αγιάσει και δεν την αφήνουνε!! Και όταν νευριάζει προσπαθεί να κρατάει σε λογικό επίπεδο και ψύχραιμο τον παραλογισμό της. Πριν από λίγες μέρες όμως νευρίασε για τα καλά. Κι αιτία; Τα χόρτα του αγρού..! Μάλιστα καλοί μου φίλοι. Πράσινες, σγουρές, ελαφρά αγκαθωτές, τρίχες κατσαρές..

Τη μέρα που είχε λαϊκή απ’ έξω από το σπίτι της, η μαμά της μικρής Ηλιαχτίδας έλειπε από το σπίτι. Και μετά από επίμονη άρνηση των (πολλών) αδελφών της, η μικρή Ηλιαχτίδα θυσίασε τη βολή της και δέχτηκε να πάει αυτή στη λαϊκή για τις εβδομαδιαίες προμήθειες..

Τί ήταν να το δεχτεί; Αρχικά ξύπνησε με τα κοκόρια για να μην μπλέξει με πολύ κόσμο. Πάνω στη μεγάλη της φούρια ξέχασε το καρότσι της λαϊκής στο σπίτι και αναγκάστηκε αργότερα να ζαλωθεί 3κ πατάτες, 3κ. ντομάτες και διάφορες άλλες σακούλες οπωρολαχανικά μοιρασμένα σε ισόποσα κιλά.

Αφού έκανε μια μεγάλη γύρα για να τσεκάρει τιμές να μην την κοροϊδέψουν (είπαμε είχε πάρει στα πολύ σοβαρά το ρόλο της καλής νοικοκυράς), ξεκίνησε να ψωνίζει.

Όλα τα βάσανα της άρχισαν από τη στιγμή που τσέκαρε στη λίστα με τα ψώνια τα αντίδια. Σταμάτησε σε ένα πάγκο, βεβαιώθηκε ότι η ταμπέλα έγραφε αντίδια, ρώτησε και για σιγουριά και πήρε ένα κιλό. Μόλις τελείωσε τα ψώνια της γύρισε φορτωμένη σπίτι.

Η μαμά της δεν είχε γυρίσει σπίτι και η μεγάλη της αδελφή ανέλαβε να τα τακτοποιήσει στο ψυγείο και στα καλάθια. Τότε:

Καλά πήρες δυο ποικιλίες μαρούλια; Όχι αυτά είναι αντίδια. Πρώτη μομφή. Αυτά είναι αντίδια όσο κι εσύ είσαι…. Όχι, είναι αντίδια. Αυτά ΔΕΝ είναι αντίδια και συ είσαι βλήτο!! Μώρε τι μας λες; Εγώ είμαι βλήτο; Αυτά είναι αντίδια και συ δε ξέρεις να τα ξεχωρίζεις! Εγώ δε ξέρω να τα ξεχωρίζω :@#$% Εγώ μαγειρεύω τακτικά αντίδια στη Κάρυστο κι εσύ είσαι παντελώς άσχετη από τη μαναβική!! Η άλλη αδελφή: Τα αντίδια δεν είναι η σαλάτα που βράζουμε; Αυτά τρώγονται ωμά, άρα είναι μαρούλια. Ο καυγάς γενικεύτηκε. Τσιρίδες, άσχημα λόγια να εκτοξεύονται, έντονες χειρονομίες, «σε γελάσανε. Σου είπαν ψέματα. Σε κορόιδεψαν κι εσύ κουτορνίθι δε πήρες χαμπάρι!» Και το αποκορύφωμα από τον, πολύ σεβαστό για τη γνώμη του, δίδυμο αδελφό: Ηλιαχτίδα παραδέξου το. Έκανες λάθος, αυτά είναι μαρούλια..!

Η μικρή Ηλιαχτίδα πάτησε τα κλάματα και έφυγε βροντώντας πίσω της την εξώπορτα. Όλοι τσαντίστηκαν γιατί νευρίασε κι αυτή μαζί τους και τη βρίζανε χειρότερα που νευρίασε. :@#$%&* Η μεγάλη αδελφή κάθισε αμέσως στο computer και έψαξε για φωτογραφίες αντιδιών.

: «Α! Υπάρχει και τέτοια ποικιλία. Μμμ, δε το ήξερα.. Εγώ αλλιώς τα ήξερα. Τελικά είναι αντίδια».

Όταν έφυγε η μικρή Ηλιαχτίδα ξαναπέρασε από τον πάγκο για να βεβαιωθεί ότι δεν την γελάσανε. «Καλό μου κορίτσι να τους πεις ότι αυτοί ΔΕ ξέρουν από αντίδια» Έφυγε ανακουφισμένη και αποφασισμένη ακόμα και τη μάνα της να σύρει μέχρι εκεί για να βεβαιωθεί ότι τα χόρτα ήταν αντίδια.

Σα γύρισε η μαμά της μικρής Ηλιαχτίδας σπίτι και άνοιξε το ψυγείο: «Ναι καλά μου παιδιά αυτά είναι αντίδια».

Και μετά έκανε μια τεράστια αγκαλιά τη μικρή Ηλιαχτίδα και της έδωσε δυο φιλιά στα μάγουλα.


Αγαπημένα μου Blogakia,

Καλό Πάσχα και καλή Ανάσταση σε όλους!!!!

Καλά να περνάτε!!

Πολλά πασχαλινά φιλιά

H μικρή Ηλιαχτίδα κάνει φασίνα…!!


Που λέτε παιδιά, η μαμά της μικρής Ηλιαχτίδας (προς μεγάλη της ατυχία) είναι πολλή σπουδαία νοικοκυρά! Αφού να φανταστείτε τις δουλειές για το Πάσχα τις ξεκίνησε από αρχές, μέσα Φλεβάρη! Ποιος ήταν όμως ο πιο άτυχος της υπόθεσης; Και ναι, καλά το φανταστήκατε φίλοι μου.. Όχι η Πουπέττα, ούτε η Τάνια, ούτε η Ανάις, ούτε ο κοσμοκαλόγερος, ούτε ο ψάλτης, ούτε ο big brother, ούτε η Γιουρίκα και ναι ούτε ακόμα το ψώνιο η Barbie. Και όχι φυσικά ο πάτερ φαμίλιας. (Αυτός βοήθησε επικουρικά) αλλά δυστυχώς (και προς μεγάλη της γκαντεμιά) η μικρή Ηλιαχτίδα…L Βλέπετε φίλοι μου τη μεγάλο κακό κάνει η ανεργία… Κάνει τους άεργους, ανέργους δουλευταράδες θέλοντας και μη. Μη βιαστείτε να παρεξηγήσετε τη μικρή Ηλιαχτίδα.. Και αυτή είναι σπουδαία νοικοκυρά. Κάθε Πέμπτη, σκουπίζει, σφουγγαρίζει, ξεσκονίζει, κάνει τη λάντζα (αυτή κάθε μέρα) και ό,τι άλλο έχει το καθημερινό πρόγραμμα.. Αυτός όμως δεν είναι ο μεγάλος καημός της Ηλιαχτίδας. Ο μεγάλος καημός της είναι ότι μια μεγάλη οικογένεια ζει σε ένα μεγάλο σπίτι αναγκαστικά και άρα οι δουλειές της γενικής, ανοιξιάτικης, Πασχαλινής καθαριότητας είναι ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΕΣ. Όχι φίλοι μου δε σας κοροϊδεύω. Και το μεγάλο μαρτύριο της είναι ότι οι δουλειές επαναλήφθηκαν γιατί ό,τι έγινε το Φλεβάρη έπρεπε να γίνει και τέλη Μάρτη. Π.χ. τα μεγάλα μπαλκόνια. Δυο φορές. Και είναι πολλά πανάθεμα τα. Σκούπισμα, σφουγγάρισμα, ξεσκόνισμα τα κάγκελα, τα πολλαπλά σύρματα, τα τραπέζια και τις καρέκλες κτλ. Μια μέρα το πρόγραμμα προέβλεψε καθάρισμα με απορρυπαντικό τα πλακάκια του μεσαίου μπάνιου (έπρεπε εδώ και καιρό να γίνουν και του πρώτου αλλά η μικρή Ηλιαχτίδα προς το παρόν τη γλύτωσε) από τη μούχλα που είχε καθίσει με τον καιρό στις γραμμές ανάμεσα στα πλακάκια. Η μικρή Ηλιαχτίδα πάνω στο ενθουσιασμό της να τρίψει με τα νύχια τη μούχλα (δοκίμασε λίγο και με μαχαίρι αλλά τα σκότωσε τα καημένα τα πλακάκια) έσπασε κάνα δυο νυχάκια, μελάνιασε τα χέρια της και έβρεξε τα ρούχα της κάνα δυο φορές γιατί δεν πρόσεξε ότι η βρύση ήταν γυρισμένη στο ντουζ και όχι στη βρυσούλα. Και φυσικά το λάστιχο τινάχτηκε γιατί δεν ήταν καλά τυλιγμένο και την έκανε παπί από πάνω μέχρι κάτω. Και μη γελάτε. Δεν είναι αστείο, γιατί μέσα στα κρύα και στη παγωνιά του Φλεβάρη ζεστό νερό μόνο με θερμοσίφωνο και αυτό ήταν παγωμένο. Το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε; Τίναγμα τα χαλιά και πλύσιμο με στεγνό καθάρισμα. Θα μου πείτε πού ήταν η Μεγάλη Νοικοκυρά; Α! Αυτή είχε το γενικό πρόσταγμα, τη γενική επίβλεψη και το πιο μεγάλο φόρτο εργασίας. Και φυσικά αφού σηκώθηκαν τα χαλιά, έπρεπε όλο το σπίτι, ένα απέραντο ρεύμα καθαρού αέρα, να σκουπιστεί και να σφουγγαριστεί. Το άλλο με τον Κωστίκα και το Γιωρίκα το ξέρετε; 15, και όχι λιγότερες, κουρτίνες έπρεπε να πλυθούν, να στεγνώσουν, να σιδερωθούν και να ξαναμπούν στις θέσεις τους. Αμ τους τοίχους; Δωμάτια και χωλ. Καθάρισμα τα φωτιστικά και τα καλοριφέρ. Στεγνό καθάρισμα τα έπιπλα. Ξεσκόνισμα καθημερινά και τις τουαλέτες (αυτές η επικουρική βοήθεια που λέγαμε) και φυσικά καθημερινό πλύσιμο, άπλωμα και σιδέρωμα των ρούχων. Και ό,τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε, μέσα θα είστε… Άρα, δεν είναι απορίας άξιο που η μικρή Ηλιαχτίδα πήγε ταμείο σωματικής αναπηρίας για μια εβδομάδα!!! (και μια εβδομάδα μόνο πάλι καλά!!!) Άντε… Καλή Πασχαλιά να έχουμε και προσέξτε τη μέση σας οι νοικοκυρές!!!