RSS

Η μικρή Ηλιαχτίδα πάει στον ΟΑΕΔ


Ένα απόγευμα ο μπαμπάς της μικρής Ηλιαχτίδας την ενημέρωσε ότι χρειαζόταν επειγόντως ένα χαρτί από τον ΟΑΕΔ που να πιστοποιεί ότι ήταν άνεργη τον τελευταίο χρόνο. Το ήθελε να το καταθέσει στην εφορία μαζί με τα υπόλοιπα χαρτιά της οικογένειας. Η μικρή Ηλιαχτίδα κατέβασε αρχικά τα μούτρα γιατί αυτό σήμαινε πως το επόμενο πρωί θα έπρεπε να σηκωθεί πριν από τα κοκόρια αντί για τις 10 που ξυπνούσε κάθε μέρα. (Η αλήθεια είναι ότι ξυπνούσε πολύ νωρίτερα και απλά χουζούρευε μέχρι τις 10 ακόμα κι αν οι άλλοι διαφωνούσαν με την απτή πραγματικότητα.) Αφού κατέβασε τα μούτρα πήγε νωρίς να κοιμηθεί για να μπορέσει να σηκωθεί στην ώρα της. (Σας υπενθυμίζω: πριν από τα κοκόρια). Από το άγχος της όμως δε καλοκοιμήθηκε και στις 5 το μάτι άνοιξε γαρίδα. Το απαλό μουρμουρητό της βροχής προσπάθησε μάταια να τη νανουρίσει και η μικρή Ηλιαχτίδα αναστενάζοντας αποδέχτηκε την μοίρα της. Στις 7 και 20 σηκώθηκε. (Περίμενε τα κοκόρια αλλά εκείνα δε λάλησαν γιατί παρακοιμήθηκαν με τη βροχή και χουζούρευαν στη φωλιά τους.) Ετοιμάστηκε, πήρε πρωινό με το μπαμπά της και φύγανε νωρίς για να προλάβει να βγάλει καλή σειρά στο μηχάνημα. Φευ! Τι κι αν την φώναξαν πριν τη σειρά της γιατί δεν είχε κόσμο να εξυπηρετήσουν. Την έστειλαν σε μια Εργασιακή Σύμβουλο για να την αναλάβει. Αφού καμιά δε βρισκόταν στην θέση της απευθύνθηκε όλο χαρά σε μια γνωστή κυρία που έτυχε να δουλεύει εκεί. Εκείνη αφού ξίνισε και κατέβασε τα μούτρα της (ούτε καλημέρα δεν απάντησε στην έρμη την Ηλιαχτίδα που πήγε όλο χαμόγελο για να της φτιάξει τη μέρα), την έστειλε σε ένα τραπεζάκι να συμπληρώσει μια αίτηση. Δυστυχώς έπρεπε να τη συμπληρώσει με τα κατάλληλα δικαιολογητικά αλλά η μικρή Ηλιαχτίδα δεν τα είχε πάρει μαζί της. Πού να φανταστεί ότι θα χρειαζόταν τέτοια φασαρία για το έρμο το χαρτί!! Για καλή της τύχη θυμήθηκε σωστά το ΑΦΜ της και άφησε ασυμπλήρωτα κάποια στοιχεία, όπως αριθμό μητρώου ΙΚΑ. Πήγε στο πρωτόκολλο. Κανείς! Μα κανείς!! Αφού κοντοστάθηκε και έψαξε με τη ματιά της τριγύρω περίμενε υπομονετικά μπροστά στο άδειο γραφείο. Την πήρε χαμπάρι κάποιος κύριος από άλλο γραφείο και φώναξε διάφορα ονόματα για να την εξυπηρετήσουν. Κανείς δεν απάντησε στο κάλεσμα του. Γεμάτος τσαντίλα, νεύρα, θυμό και γκρίνια που δεν ήταν η αρμοδιότητα του κάθισε στο γραφείο. Με μια τελευταία αναπνοή ελπίδας εντόπισε μια κυρία και τη φώναξε να πάει στο Πρωτόκολλο. Εκείνη μελιστάλαχτα απάντησε πως είχε μια στοίβα δύο ημερών χαρτιά να τακτοποιήσει και πως όταν κι άμα τελείωνε θα μπορούσε ίσως να διαθέσει γύρω στο πεντάλεπτο για να εκτυπώσει ένα, πανάθεμά το, απλό χαρτί. Ήρθε φουριόζα η προϊσταμένη με ένα πάκο χαρτιά. Άρχισε να ελέγχει, να σβήνει, να διορθώνει και ο κύριος την ενημέρωσε (τη μικρή Ηλιαχτίδα πάντα) ότι έπρεπε η κυρία να της σφραγίσει το χαρτί και να του το ξαναδώσει πίσω. Η μικρή Ηλιαχτίδα εντωμεταξύ είχε αγχωθεί πάρα πολύ γιατί ξέχασα να σας πω πως όταν την ξαπόστειλαν στην αρχή, αρχή της είπαν ότι έπρεπε να κάνει την αίτηση αλλά δε ξέρανε πότε θα της γινόταν η δουλειά. Σε ώρες ή σε μέρες…!! Αφού τελείωσε η προϊσταμένη τη δουλειά της την έστειλε να την περιμένει στο γραφείο της. Αφού ενημερώθηκε ποιο ήταν το σωστό γραφείο για να μη περιμένει σε λάθος ουρά, περίμενε καρτερικά να τελειώσει ο προηγούμενος. Η Προϊσταμένη τα είχε πάρει στο κρανίο. Φώναζε και νευρίαζε γιατί ο κόσμος (δικαίως κατ’ εμέ) τους έβριζε ότι κάθονταν και πίνανε καφέ ενώ σκοτώνονταν στη δουλειά.. (Τότε γιατί δε σηκώνουν ποτέ κανένα τηλέφωνο; Μήπως έχουν τόση δουλειά που δε προλαβαίνουν; Ποιος να ξέρει άραγε…) Με τα πολλά της έβαλε τη σφραγίδα την έστειλε πίσω. Πίσω όμως είχε ουρά. Και έπρεπε να περιμένει τη σειρά της για να παραδώσει απλά ένα χαρτί. Τελικά ο κύριος την είδε και της πήρε τα χαρτιά. Και η μικρή Ηλιαχτίδα έφυγε ανακουφισμένη… Δυστυχώς όμως ξέχασε ότι ήθελε το συγκεκριμένο χαρτί εις διπλούν και θα πρέπει να ξαναπάει την επόμενη εβδομάδα!!!