RSS

Η μικρή Ηλιαχτίδα παιδεύεται..


Η γιαγιά της μικρής Ηλιαχτίδας, Θεός ‘σχωρέστην, ήταν μεγάλη τεχνήτρα και μεγάλη κεντήστρα. Και οι 6 εγγόνες της απέκτησαν πλεκτά, υφαντά, κεντήματα, οτιδήποτε (εκτός από κεντητά σεντόνια στο χέρι όπως το ήθελε η παράδοση. Ήταν βλέπετε μοντέρνα και πρωτοποριακή για την εποχή της!) Όλα για την προίκα τους. Έτσι, οι περισσότερες, αν όχι όλες, ασχολήθηκαν από μικρές με βελονάκι και κεντήματα. Η μικρή Ηλιαχτίδα όταν ήτανε μικρή, στην τετάρτη δημοτικού, απέκτησε το δικό της, όλο δικό της, παιδικό κέντημα. Μαξιλαροθήκη για μαξιλάρι σαλονιού. Το κέντημα απεικόνιζε μια μεγάλη κόκκινη πασχαλίτσα σε πράσινο χορτάρι. Δυστυχώς όμως και προς μεγάλη της απελπισία έχασε το κέντημα της στις διακοπές. Από τότε δεν ξανάαφοσιώθηκε σε κέντημα γιατί ήθελε να αποτίσει φόρο τιμής στη χαμένη πασχαλίτσα. Τα χρόνια πέρασαν και η πασχαλίτσα ξεχάστηκε. Την κέρδισαν η λήθη και η λησμονιά. Αυτό μέχρι πριν από ένα χρόνο. Η μικρή Ηλιαχτίδα άνεργη και κουρασμένη από το συνεχές καθισιό έστυβε το κεφάλι της μήπως και της έρθει καμιά φαεινή ιδέα. Τότε αναθυμήθηκε τη χαμένη πασχαλίτσα. Γεμάτη χαρά ανακοίνωσε την ιδέα της στη μητέρα της, η οποία όμως κούνησε το κεφάλι της με αμφιβολία. Ένα χαρούμενο πρωί λοιπόν σηκώθηκε με κέφι και ανυπομονησία και τράβηξε για ένα γνωστό μαγαζί με κεντήματα, κλωστές, βελόνες, κουμπιά, οτιδήποτε δηλαδή χρειάζεται ένα έργο τέxνης.A Piece of Art, για να ξεσκονίσουμε τ’ αγγλικά μας. Εκεί δούλευε και μια οικογενειακή φίλη οπότε είχε σιγουριά. Όταν όμως ήρθε η ώρα να διαλέξει η εκλογή ήταν δύσκολη. Το ένα ήταν ψιλή βελονιά, το άλλο παιδιάστικο, το τρίτο πολύ δύσκολο, το επόμενο πολύ λεπτομέρεια. Τελικά βρήκε προς μεγάλη της χαρά κι ενθουσιασμό, ένα κατάλληλο που πληρούσε όλες τις προϋποθέσεις. Το κέντημα ήταν στάμπα, ήτανε παιδικό μαξιλαράκι και απεικόνιζε ένα παιδί που ετοιμαζόταν να κλωτσήσει μια μπάλα. Τα χρώματα λίγα και όχι μπλεγμένα εκτός από ένα, δυο σημεία. Η γνωστή κυρία την κάθισε δίπλα της και της ξαναθύμισε τη διαδικασία. Το μόνο πρόβλημα ήταν ότι το κέντημα ήταν σταυροβελονιά αλλά το προσπέρασε. Αφού της έδειξε με υπομονή της το έδωσε να προσπαθήσει. Αφού τα μπέρδεψε πολύ και χρειάστηκε να το κεντήσει και να το ξηλώσει πολλές φορές, έκανε μια σωστή σειρά και άρχισε να χτυπάει τα χέρια της με ενθουσιασμό. Το πλήρωσε κι έφυγε. Όταν έφτασε σπίτι έδειξε περήφανη στη μαμά της τη σωστή σειρά και κάθισε να κεντήσει. Αφού κέντησε αρκετή ώρα πήγε στη μαμά με περηφάνια, που ήξερε να κεντάει, και της έδειξε όσο κέντησε. Η μαμά όμως αφού το καλοκοίταξε, αναφώνησε «μα καλό μου, όλο είναι λάθος!» Και μπροστά στα απογοητευμένα μάτια της μικρής Ηλιαχτίδας το ξήλωσε όλο, άφησε μόνο μια σειρά κι αυτή ήταν η σωστή σειρά που είχε κάνει υπό την επιτήρηση της γνωστής κυρίας, και άρχισε να το κεντάει αυτή. Αφού κέντησε αρκετά το έδωσε πίσω στη μικρή Ηλιαχτίδα τη ρώτησε «κατάλαβες τώρα τι πρέπει να κάνεις;» Η μικρή Ηλιαχτίδα κούνησε γρήγορα το κεφάλι της για να ξεμπερδεύει και ξαναέκατσε να κεντήσει. Αφού όμως η ίδια διαδικασία επαναλήφθηκε πολλές φορές και η μαμά της κέντησε το μισό εργόχειρο, για να της δείξει πώς να κεντάει, το πήρε απογοητευμένη που έβλεπε τα όνειρα της να κεντήσει την προίκα για τα μικρότερα αδέλφια της που δε πρόλαβαν τη γιαγιά γιατί είχε ήδη κοιμηθεί, Θεός σχωρέστην, είδε τα όνειρα της να ναυαγούν και να μένουν άπιαστα όνειρα. Ταξιδιάρικά πουλιά χωρίς επιστροφή. Για να μη το ξαναδεί και την πιάσει το παράπονο το έκλεισε σ’ ένα ντουλάπι και φρόντισε επιμελώς να ξεχάσει την ύπαρξη του. Ώσπου όμως ήρθε η ώρα πριν λίγο καιρό να κάνει ξεκαθάρισμα στο ντουλάπι. Αντίκρισε το κέντημα με περίσκεψη. Τώρα η μικρή Ηλιαχτίδα δε θυμάται τι απέγινε το κέντημα. Το πιο σίγουρο όμως είναι να σαπίζει σε καμιά χωματερή. Αιωνία του η μνήμη και ζωή σε λόγου μας. Α! Και αυτή τη φορά δεν απέτισε φόρο τιμής μόνο και μόνο για να μην της μείνει κανένα τραυματικό κουσούρι!!